KLAUZULA INFORMACYJNA
w zakresie ochrony danych osobowych przetwarzanych
w Miejskiej Bibliotece Publicznej w Świeciu 

Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE z dnia 27 kwietnia 2016 r. w  sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), zwanego dalej RODO, informujemy:

  1. Administratorem Pani/Pana danych osobowych jest: Miejska Biblioteka Publiczna w Świeciu ul. Sienkiewicza 4, tel. 52 333 48 10, faks 52 333 48 15, e-mail kontakt@bibliotekaswiecie.pl
  2. Administrator wyznaczył Inspektora Ochrony Danych z którym można kontaktować się we wszystkich sprawach związanych z przetwarzaniem danych osobowych: tel. 607 753 475, e-mail: daneosobowe24h@wp.pl.
  3. Pani/Pana dane osobowe przetwarzane będą w celu możliwości wykonania przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Świeciu ustawowych zadań publicznych oraz realizacji umów.
  4. Odbiorcami Pani/Pana danych mogą być organy publiczne lub podmioty działające w zakresie i celach, które wynikają z przepisów prawa.
  5. Posiada Pani/Pan prawo do:
    - uzyskania od Administratora dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania, wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania danych, ograniczenia przetwarzania, przenoszenia danych, chyba że przepisy RODO będą stanowiły inaczej;
    - wniesienia skargi do organu nadzorczego, jakim jest Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych.
  6. Jeżeli przetwarzanie danych osobowych będzie odbywało się na podstawie wyrażonej zgody, ma Pani/Pan prawo do cofnięcia tej zgody w dowolnym momencie, bez wpływu na zgodność przetwarzania.
  7. Pani/Pana dane osobowe będą przechowywane przez Administratora zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa. 

 

A- A A+


SZUKAJ W BIBLIOTECE
książki, multimedia-wszystko w jednym miejscu!



Zmiana języka:

In order to view this object you need Flash Player 9+ support!

Get Adobe Flash player
Joomla! Slideshow

e-mail:Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
tel. 52 333 48 10

Zapraszamy 28 lutego o godz. 17:00 na spotkanie DKK w Filii nr 5

dkk spadek 1357x1050

Oswoić śmierć

rtw 1427x0 a585b6045477afe56a4eaadd1b29badd1512473590

dkk styczeń 1261x1050

Tsunami - fala oceaniczna wywołana podwodnym trzęsieniem ziemi, wybuchem wulkanu, osuwiskiem ziemi lub cieleniem się lodowców. Tak brzmi definicja. Czym tsunami jest naprawdę doskonale wiedzą mieszkańcy Japonii. Bo kiedy z powierzchni ziemi znika kilkunastotysięczne miasto, nic nie pozostaje takie samo. A historia lubi się powtarzać. I tsunami też. Ci, którym udało się przeżyć próbują żyć dalej, stanowiąc żywe świadectwo bezsilności wobec sił natury. Owe świadectwo przedstawia Katarzyna Boni w książce „Ganbare! Warsztaty umierania”, która była tematem styczniowego spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki, działającego przy Fili nr 5 w Świeciu.

Na początek kilka słów o autorce - Katarzyna Boni urodziła się w 1982 roku. Jest absolwentką kulturoznawstwa na Uniwersytecie Warszawskim, psychologii społecznej na Uniwersytecie SWPS oraz Polskiej Szkoły Reportażu. Od blisko dziesięciu lat współpracuje z największymi magazynami podróżniczymi na polskim rynku. Specjalizuje się w pisaniu o Azji, na tym kontynencie spędziła ponad cztery lata. Jeśli chodzi o książki, to na swoim koncie, prócz pozycji prezentowanej podczas spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki, ma także tytuł „Kontener”, który współtworzyła z Wojciechem Tochmanem, a traktującym o syryjskich uchodźcach w Jordanii. Jednak to właśnie za swój solowy debiut „Ganbare. Warsztaty umierania” autorka zebrała ważne nagrody: Ogólnopolską Nagrodę Literacką dla Autorki Gryfia, Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki, Nagrodę Conrada oraz tytuł Książki Roku portalu lubimyczytac.pl.

Co zatem dzieje się na stronach książki, po którą sięgnęło już tylu czytelników? Jest śmierć, jest próba życia po śmierci i jest życie w strefie śmierci czyli obszarach, które zostały skażone podczas wybuchu reaktorów w elektrowniach jądrowych. Jest też życie w obliczu ciągłego zagrożenia. Co najważniejsze, króluje tu człowiek, który bądź uczy się życia od nowa bądź na przekór wszelkim zagrożeniom, odbudowuje domostwo na zgliszczach tego, co kiedyś było miastem. Jest też tragedia, ogrom tragedii i to właśnie jej zobrazowaniem zajęła się autorka. Bo nie sztuką jest udać się w miejsce, gdzie potężne tsunami dokonało niewyobrażalnych zniszczeń i przedstawić relację z owej wizyty. Rzeczywiste wydarzenia zapisane są w ludzkiej pamięci i tylko dobry słuchacz potrafi z tych historii wyłapać to, co najistotniejsze. Przedstawione relacje zaś, choć stanowią obcą historię, uderzają równie mocno w późniejszego odbiorcę. Trudno bowiem przejść obojętnie czytając o ludziach, którzy od kilku lat regularnie przeszukują dno morza w poszukiwaniu szczątków swoich bliskich. Lub o tych, którzy żyją w napromieniowanej strefie tak, jakby żadne zagrożenie ich nie dotyczyło. Inni z kolei widzą duchy, które wędrują do miejsc, będących niegdyś ich domem. Ogrom nieszczęścia dopełnia bezsilność wobec zaistniałej sytuacji i pytanie co dalej? Są jednak i tacy, którzy całym sercem próbują wspierać ocalałych. A warsztaty umierania wcale nie wróżą bliskiego końca – są terapią i nauką na przyszłość, w której należy oswoić się ze śmiercią.

A jak na lekturę zareagowały nasze Klubowiczki? Jako pierwsze pojawiło się stwierdzenie, że książka jest zbyt przygnebiająca. Jednak podczas dalszej dyskusji zrodziło się przekonanie o jej terapeutycznym działaniu – według Uczestniczek dyskusji wielu z nas powinno wziąć udział w warsztatach umierania, by drogą elimanacji dotrzeć do rzeczy w życiu najistotniejszych. Ponadto zwróciły także uwagę na doskonały reporterski warsztat – autorka, choć opisuje ludzkie dramaty, nie zabiera głosu, ustami innych przeprowadza czytelnika przez historie mieszkańców wschodniego wybrzeża rejonu Japonii, którzy przeżyli trzęsienie ziemi i tsunami z 2011 roku – jedną z największych tragedii jaka dotknęła Japonię od czasów II wojny światowej. Tragedię, na którą do tej pory z przerażeniem patrzy świat.

Kolejne spotkanie Dyskusyjnego Klubu Książki odbędzie się 28 lutego o godz. 17-tej. Tematem dyskusji będzie książka Vigdisa Hjortha „Spadek”, zapraszamy.

Oprac. Moderator Magdalena Kaszubowska

herbUMik 2012 logo maleNPRC malinowy

Ciężar ludzkiego zaufania

rtw 1427x0 a585b6045477afe56a4eaadd1b29badd1512473590

DKK grudzień 1050x1050

Podczas grudniowego spotkania Dyskusyjnego Klubu Książki, działającego przy Filii nr 5 omówiona została książka Keigo Higashino „Cuda za rogiem” – książki, która przeniosła nas wprost do magicznego sklepiku, w którym znajdziemy odpowiedź na wszystkie trapiące nas problemy.

Powróćmy jednak na chwilę do samego autora. Keigo Higashino to japoński pisarz, który zdobywa serca czytelników na całym świecie. Skradł je przede wszystkim dzięki nietuzinkowym pomysłom literackim, za które wielokrotnie nagradzany był w swojej ojczyźnie. Obecnie, dzięki powieści „Cuda za rogiem” pokochał go świat, a niewielki sklep wielobranżowy prowadzony przez pana Namiya jest magicznym miejscem, do którego z prośbą o poradę z pewnością udałoby się wielu z nas.

Co zatem sprawia, że czytelnik z taką łatwością wnika do świata stworzonego przez Higashino? Myślę, że przede wszystkim jej oryginalność. Ta specyficzna powieść obyczajowa bowiem została zaserwowana czytelnikom w bardzo przystępny sposób, choć problemy, które są w niej poruszane wcale do takich nie należą. Bo wystarczy sobie wyobrazić taki oto scenariusz: trzech złodziei na swoją kryjówkę wybiera stary osiedlowy sklepik, który przestał funkcjonować dawno temu. Ale czy rzeczywiście? Ich poczucie bezpieczeństwa zostaje nagle przerwane, kiedy ktoś wrzuca do sklepu list. Autorka słów prosi w nim o pomoc w podjęciu pewnej życiowej decyzji. Zaskoczeni sytuacją rabusie odkrywają, że list nie pochodzi z teraźniejszości. W taki sposób czytelnik zostaje wprowadzony w bajkowy świat, gdzie magiczne miejsce, sklepik wielobranżowy pana Namiya, w niewytłumaczalny sposób łączy przeszłość z przyszłością, a płynący czas nagle staje w miejscu. Dzięki temu w trakcie kolejnych odsłon poznajemy historię tego dziwnego miejsca – okazuje się, że pan Namiya prowadził kącik porad, w którym starał się udzielać ludziom pomocy w najtrudniejszych życiowych sytuacjach.  Odpowiadał im w formie listu – wcześniej każdy, kto potrzebował porady, spisywał swoje pytanie na kartce i wrzucał je do sklepu przez otwór w rolecie. Gotowa odpowiedź czekała na drugi dzień rano w specjalnej skrzynce na mleko. Listy były anonimowe, ale właściciel sklepu na każde pytanie starał się udzielić najlepszej odpowiedzi, każdą radę dokładnie rozważając. Jak ogromna jest to odpowiedzialność i czy autor kącika porad zdołał ją udźwignąć, dowiemy się zagłębiając się w lekturę „Cuda za rogiem”, którą nasze Czytelniczki gorąco polecają. Bo czy w dzisiejszym świecie nie byłoby prawdziwym cudem miejsce, w którym nasze problemy rozwiązujemy za pomocą trafnej porady? A może odpowiedzialność jaką obarczamy autora wskazówki jest zbyt ciężka? I kto ostatecznie oceni ciężar ludzkiego zaufania? Odpowiedzi poszukajcie Państwo sami, a my życzymy wnikliwej lektury.

Oprac. Moderator Magdalena Kaszubowska

herbUMik 2012 logo maleNPRC malinowy

Strona 1 z 27